sponsors
Juryrapport

Inleiding

Op 3 maart 2020 kwam de jury die bestond uit twee schrijvers en twee mensen die alles weten
van taal leren bij elkaar.
Peter Theunynck was de juryvoorzitter. Hij is schrijver. Hij is ook NT2- docent geweest.
Abdelkader Benali is een schrijver. Hij maakt ook theater.
Jeanne Kurvers en Joke Drijkoningen weten alles van taal en van taal ler¬en.

Het was geen gemakkelijke opgave om de winnaars aan te wijzen.
Soms was het zelfs heel moeilijk om te kiezen, maar het is gelukt.

De winnaars zijn:

Niveau Alfa
Mohammad Yadgari komt uit Afghanistan en woont nu in België.

De jury koos voor een tekst die kort en krachtig is.
Soms denk je dat iets waar is. Of dat je iets zeker weet.
Maar deze schrijver verrast ons. De schrijver wil graag ‘alleen wonen’.
Als je alleen bent, kun je veel doen, want je bent namelijk ‘altijd vrij’.
De schrijver laat zien dat vrijheid belangrijk voor hem is.
De lezer is verbaasd en nieuwsgierig. Wat is hier gebeurd?
De laatste regel is verrassend, maar ook logisch: ‘Ik wil niet meer verliefd worden.’
De jury is wel verliefd geworden op zijn tekst.

Alfa ISK/OKAN
Avin Hassan komt uit Syrië en woont nu in België. Haar moedertaal is Arabisch.

De tekst die wint, begint met ‘Als’.
Het laatste woord is ook ‘Als’.
Dat maakt de tekst rond, een cirkel. De schrijver gebruikt weinig woorden.
Maar ze zegt iets heel moois.
De schrijver laat zien dat ze kan spelen met haar nieuwe taal.
‘Mijn toekomst is als water,’ schrijft ze. ‘Als lucht. Als.’
Die laatste ‘als’ laat alles open.
De tekst is tegelijk dicht – een gedicht - en toch open.
Dat vindt de jury heel knap.

Niveau A
Ozkara Emete komt uit Turkije en woont nu in Nederland.

We kozen voor een bijzondere tekst.
De schrijfster gaat terug naar haar kindertijd. Ze laat zien hoe mooi haar wereld toen was.
Dat beeld neemt ze mee naar de toekomst.
Ze wil in haar nieuwe leven een stuk van haar oude bestaan weer opbouwen.
Het is een tekst met een leuke, speelse opsomming.
De jury was ontroerd door deze mooie regels: ‘Als ik wakker word, wil ik de kippen horen en de vogels’.
Het is grappig dat de boerderij waar de schrijver van droomt in het hartje van Amsterdam ligt.
De twee slotregels zorgen voor een verrassing. De schrijfster laat zien dat ze graag wil inburgeren, maar zonder haar ziel te verliezen.

A ISK/OKAN
Sofia Pardo komt uit Colombia en woont nu in België.

De jury vond de titel van de winnende tekst heel mooi:
‘De toekomst is dat wat we denken als we niet kunnen slapen…’
Meestal denken we aan nare, trieste dingen als we niet kunnen slapen.
Deze schrijver ziet het anders. Ze spreekt de toekomst rechtstreeks toe.
Ze hoopt dat haar dromen in zijn plannen liggen.
De tekst is mooi opgebouwd en de schrijver heeft gevoel voor ritme.
De woorden zijn zo goed gekozen dat je het gevoel hebt dat alles klopt.
Dat kan niet iedereen!

Niveau B
Valeria Cadoni komt uit Italië en woont nu in Nederland.

In de categorie B1 B2 Volwassenen komt een rasechte dichter aan
het woord. Haar tekst begint met een bijzondere beginregel, een uitspraak van iemand in haar
land van herkomst, die in de volgende regels verder wordt uitgewerkt.
De dichter koppelt in haar tekst rozen aan tranen, papavers aan heimwee, reigers aan wanen,
fantasieën aan heide in bloei.
Telkens wordt iets concreets met iets abstracts verbonden.
De allermooiste regel in het gedicht is van topniveau:
‘Met mijn voeten, mijn longen, mijn buik, bracht ik mijn hart hier, ik kwam op
zoek naar wat nog moet komen.’
Dat is echt een voorbeeld van concreet en tastbaar schrijven. Heel aangrijpend is hoe de dichter
erin slaagt haar heimwee naar vroeger te verzoenen met leven in het ‘nu’.
Een poëtische, ontroerende tekst die het verdient om vaak herlezen te worden.

B ISK/OKAN
Elena Bakker Parras komt uit Spanje en woont nu in Nederland.

In de categorie B1-B2 ISK/OKAN schreef de winnaar een langere tekst in versvorm.
In dat gedicht blijft iemand in een trein rijden en rijden door een wit landschap.
Er lijkt geen einde te komen aan de reis en het wachten duurt oneindig lang, vandaar ook de titel:
‘Genadeloze horloge’.
De jury werd getroffen door sterk beeldende regels die niet meteen al hun geheimen prijsgeven, zoals
‘De passagiers komen binnen en gaan uit, als schaduwen van hetzelfde lichaam.’
De situatie lijkt hopeloos, al komt er in de laatste regel toch een straaltje licht binnen.
Dat licht zit verborgen in het kleine woordje: ‘nog’.